Het breken en vermalen van kleibakstenen: voorbereiding voor recycling, laboratoriumgebruik en de ontwikkeling van bouwmaterialen.

Kleibakstenen zijn gebakken keramische bouwmaterialen met een bros breukgedrag. Dichtheid, porositeit, perforatie, vochtgehalte en eventuele vreemde stoffen die eraan kleven, zijn cruciale factoren bij de verwerking ervan.

Een typische procesketen bestaat uit zeven, voorbreken, fijnbreken en, indien nodig, homogeniseren of het verdelen van de monsters. Het specifieke ontwerp hangt af van de invoergrootte, de gewenste deeltjesgrootte en de toepassing.

Kaakbrekers of walsbrekers zijn geschikt voor voorverkleining. Hamermolens, rotormolens of kogelmolens zijn geschikt voor fijnere producten.

Afhankelijk van de toepassing varieert de gewenste deeltjesgrootte van enkele millimeters voor recyclingfracties tot zeer fijne deeltjes kleiner dan 100 µm voor laboratorium- en ontwikkelingstoepassingen.

Homogenisatie verbetert de vergelijkbaarheid van analyses en experimenten. Vooral bij gerecyclede materialen zorgt een representatieve steekproef voor betrouwbare resultaten.

Belangrijke factoren zijn onder meer de invoergrootte, de gewenste deeltjesgrootte, de doorvoersnelheid, het gehalte aan onzuiverheden, het vochtgehalte en de gewenste eindfijnheid. In het laboratorium zijn reproduceerbaarheid en stofbeheersing aanvullende aandachtspunten.

Ja. Na een geschikte voorverkleining kunnen gebakken kleistenen worden vermalen tot fijne fracties die interessant zijn voor laboratoriumanalyses en materiaalontwikkeling.

Een materiaaltest is nuttig wanneer de gewenste deeltjesgrootte, doorvoersnelheid, het gehalte aan vreemde stoffen of het beoogde gebruik van het materiaal betrouwbaar moeten worden beoordeeld. Dit maakt een praktische bepaling van de juiste machinecombinatie mogelijk.